Zew oceanu. 312 dni samotnego rejsu

Na wszelkiego rodzaju pływających obiektach jestem tylko balastem, towarzyszem podróży lub pasażerem. Szanty na trzeźwo mnie irytują, wszelkie żeglarskie rytuały śmieszą, a rozmowy o takielunku, zaletach i wadach knag szczękowych różnych producentów nudzą straszliwie. A jednak opowieść o samotnym rejsie Tomasza Cichockiego wciągnęła. Idealna gawęda o morskiej przygodzie dla szczura lądowego. Opis przygotowań, podejmowane decyzje zawsze ze zrozumiałym dla każdego uzasadnieniem, technikalia i emocje. Piękno samotnej oceanicznej wędrówki, walka z żywiołami i własną słabością. Wciągająca opowieść o siłach, które gnają ku sytuacjom ekstremalnym. Nie czuje się przekonany do stawiania sobie tego typu wyzwań, ale lepiej rozumiem ludzi je podejmujące.