Zełenski

Bardzo dobry styl, treść z przymrużeniem oka. Po ataku Rosji na Ukrainę 24 lutego 2022 roku zmieniło się wiele. Nie będę odwoływał się do tragedii, która spotyka naród ukraiński czy spontanicznej pomocy, z którą Polacy ruszyli do przybywających uchodźców. Nie te tematy są istotą książki, chociaż, na pewno, potrafią wzbudzić emocje. Od tych tematów chcę się odciąć i poruszyć wyłącznie dwa, wynikające z treści: sam Wołodymyr Zełenski, prezydent Ukrainy, i biograficzna książka o nim, autorstwa Wojciecha Rogacina. Sama postać Zełenskiego nie jest do końca jednoznaczna. Zanim został kandydatem na urząd prezydenta Ukrainy był biznesmenem, aktorem, autorem tekstów, kabareciarzem (pewnie nadal jest, gdyż dziecka z kąpielą wylewać nie należy). Zdobyte doświadczenie aktorskie z powodzeniem wykorzystał w trakcie kampanii wyborczej, nie dając tym samym szansy jakiemukolwiek rywalowi. Rozpoznawalny, potrafiący mówić (to co chce),łapiący więź ze słuchaczami, no po prostu… Do tego za majstersztyk należy uznać kampanię wyborczą, którą powinno się teraz omawiać na zajęciach z psychologii politycznej. Stworzyć komediowy serial polityczny? Szukać w Internecie kandydatów na członków Werchownoi Rady (odpowiednik Sejmu)? Rewelacyjnie reżyserować każde publiczne przedstawienie? Nie być związanym z żadną partią, układem politycznym i mieć czystą kartę? Mnożyć populistyczne obietnice, trafiające w potrzeby prostego człowieka? Przykłady można mnożyć i w efekcie uzyskać gigantyczne poparcie. Pomijam fakt, ze kampania prezydencka nie jest tania, więc ktoś też musiał wystąpić jako sponsor owej (to jednak Ukraina). Z olbrzymim poparciem rozpoczyna i… Niekoniecznie dzieje się jak obiecał. Niekoniecznie życie się zmienia. Niekoniecznie władza stała się przejrzysta. Natomiast pytaniem, które mnie ciągle intryguje, jest kwestia jego partii (o jak ideowej nazwie),w której po prostu posłowie muszą głosować jak im się każe więc kto i w czyim interesie im każe. Poparcie dla Zełenskiego spada, świat niekoniecznie zwraca na niego uwagę (sorki, mr. President) i nagle BOOOM! Atak Rosji na Ukrainę. Zełenski pozostaje w kraju. Umiejętnie, akurat do tego ma ludzi, przemawia do narodu i świata. No i… Nie wiem dlaczego, ale Rosji nie udaje się trzydniowy blitzkrieg ze zdobyciem ukraińskiej stolicy. A tyle czasu dały mu niektóre państwa europejskie, wstrzymując się z decyzjami. Putin i jego armia nie wykorzystała tych 72 (a nawet 96) godzin, które mieli od czwartkowego poranku. Od tego momentu Zełenski jawi się jako bohater, stojący na pierwszej linii frontu walki świata dobrego ze światem złym. Gdybyśmy mieli teraz wybierać najbardziej rozpoznawalnego polityka na świecie to Zełenski zdeklasuje rywali, a i jawi się jako mąż stanu porównywany do wybitnych postaci historycznych. Książka? Powiedziałbym, że jeden wielki „efekt aureoli”. Kreowany na krystalicznego ideowca, któremu wiele należy wybaczyć i całkiem sporo przemilczeć. Pojawi się łyżka dziegciu, że jak teraz mnożą się książki o Putinie, pełne negatywnego zabarwienia, tak też o każdym można napisać zgodnie z intencją autora. Interpretacja faktów, bądź ich pomijanie, jest wolą reportera czy biografa. Rogacin poszedł w chwalebne peany, starając się nie zarysować nieskazitelnej wizji Zełenskiego jako bohatera walczącej Ukrainy. Szlak do fotela prezydenta usłany jest różami i wewnętrznymi konfliktami na poziomie żywotów świętych. Książka raczej potrzeby chwili, niż poważne dzieło. Nie zarzuci się jednak autorowi że napisał wszystko bardzo zgrabnie i syntetycznie. Da się zauważyć, że nie jest to dzieło wybitnego lecz powierzchownego i szybkiego researchu po dostępnych w sieci materiałach. Sama książka nawet względnie dobra i dobrze się czyta. Tylko ten Zełenski w niej jakiś zbyt biały i puchaty.