Zdrajca. Nie szukaj mnie

Bywa, że kontynuacja zdaje się powtarzalna, przewidywalna, nudna podobieństwami do pierwszego tomu. Ale to nie jest przypadek "Zdrajcy". Tutaj zaangażowanie czytelnika jest maksymalne, tempo błyskawiczne, zwroty akcji zaskakujące, a nagromadzenie emocji pozwala na współodczuwanie wszystkiego, przez co musi przejść bohaterka. Joanna jest reporterką i matką. Ta druga rola okazuje się nadrzędna, gdy trzeba wejść w świat złych ludzi w poszukiwaniu syna. Prawdopodobnie zbratał się ze złodziejami, być może dopuszcza się kryminalnych czynów, ale serce matki nie pozwoli zwolnić, póki nie wydobędzie dziecka z mroku. Bohaterka nawiązuje niebezpieczne relacje, prywatnym śledztwem wyprowadza z równowagi wrocławską policję, staje się też celem gangsterów, którzy za jej pośrednictwem chcą dotrzeć do Roberta. Joanna miota się pomiędzy sprzecznymi informacjami, współpracuje i bywa podejrzana, upada na duchu i zrywa się do ucieczki. Ma tylko dwa policyjne źródła wsparcia, po które sięga w chwili rozpaczy - jedno znane z pierwszej części, drugie wątpiące w jakąkolwiek jej winę. Wraca stare życie, porażają wieści o byłym mężu a potem także o synu, życie staje się ucieczką i rozpaczą, poszukiwaniem i strachem. Wszystko to dzieje się w znakomitym tempie, zaskakując i utrzymując stałe zainteresowanie. Podobnie, perspektywa policyjnej grupy "chartów" daje obraz intensywnej pracy ale i normalności, jaka czeka na śledczych poza miejscem pracy. Oba równolegle wątki walki z przestępcami, przenikają się bez szkody dla napięcia i zaangażowania w lekturę. Czytałam z przejściem, ponownie bardzo zadowolona z faktu, że można pisać bez hektolitrów krwi i nadmiernej wulgarności, i stworzyć drugi tom równie ciekawy jak pierwszy, wiarygodny i przejmujący. Polecam. Katarzyna dziękuję za książkę Wydawnictwu Chmury Empik