Zdrada na trzy głosy

Dokładanie tak jak w tytule autorka zaprezentowała temat z punktu widzenia trzech osób zaangażowanych w tę sytuację. Przy czym nie chodzi tu o przedstawienie trójkąta jako takiego, a pojęcie zdrady, dopuszczenie się cudzołóstwa. Narracja prowadzona naprzemiennie przez bohaterów, co odkrywa ich motywacje, potrzeby i rozterki. To co dla mnie ma tu dużą wartość, to fakt, że nic nie jest narzucone, nie ma ukazywania kogoś z góry w czarnych czy białych barwach tylko sam czytelnik musi dokonać wartościowania. Nie znajdziemy napiętnowania jakiegokolwiek z zachowań, nie ma oceniania postaw, jest przedstawiona sytuacja. Co ciekawe niewiernym jest prawnik specjalizujący się w sprawach rozwodowych. Taki mały zbieg okoliczności, bo przecież wiadomo, że nie ma znaczenie profesja, stan posiadania czy nawet stopień zaangażowania we własny związek, zdradzić może każdy, uwikłać się w jakiś mniej lub bardziej niezobowiązujący romansik. Osobiście wydaje mi się, że tym bardziej kogoś może to dotyczyć im bardziej jest na etapie stabilizacji życiowej. Pewnie dlatego wymyślono określenie "kryzys wieku średniego", bo gdy już mamy wszystko co sobie założyliśmy, jakoś zaczynamy dziwnie czuć, że już nic nie może nas w życiu spotkać ciekawego. Jeśli jest się spełnionym prywatnie i zawodowo to dalej poszukuje się czegoś w czym można się sprawdzić, podjąć nowe wyzwania, a czasem przy tym można zboczyć na niepewne drogi. Wtedy często się mówi "i po co mi to było skoro miałam/em wszystko". Życie nie jest zapisem czarno-białych zdarzeń, bo nie jesteśmy robotami i zdaje mi się, że jeśli ktoś z góry zakłada, że w jego wypadku zdrada oznaczałaby definitywny koniec to nie w pełni zdaje sobie sprawę z tego co mówi albo emocjonalnie już nie jest tak zaangażowany we własny związek jak myślał. Książka roztrząsa poważne tematy, ale nie brak tu podejścia ironicznego.