Zbyt krótkie szczęście

"Kanalia" tego samego autora postawiła wysoką poprzeczkę do której "Zbyt krótkie szczęście" niestety nie doskakuje. Jest malowniczy komisarz Marek Przygodny, jest - jak dla mnie zbędny, bo irytujący - dziennikarz Kuriata i parę innych charakterystycznych postaci. Jest też postać, którą w ogóle uznałam za sztucznie wprowadzoną, a potem okazała się ona jedną z kluczowych ;) Nie zmienia to faktu, że sceny z nią oraz kilka innych są po prostu przydługie. Lubię powieści skondensowane i bez rozlicznych wątków/refleksji/scen pobocznych. Sama intryga nie jest odkrywcza, ale nie mam wymagań, aby autor za każdym razem odkrywał proch. Co innego mnie denerwowało: nie wiem, czy pan P. Pollak ma problem z polskością, ale niektóre fragmenty trącą irytującym samobiczowaniem. Tak jakby chciał na siłę dowalić Polakom, a nie wiedział jak więc posłużył się sformułowaniami typu: "Aspirant miał, niestety, cechę TYPOWĄ dla wielu rodaków: wyrabiał sobie opinię na podstawie cząstkowych informacji" - dotąd wydawało mi się, że jest to cecha ludzkiego umysłu jako takiego ;) "To jest polska młodzież, bez bata nad głową uczyć się nie będą" - rozumiem, że młodzież innych krajów zawsze z entuzjazmem siada do nauki? "Przecież w tym kraju można chodzić z piętnem oskarżonego latami" - oczywiście, że tak. Przecież nigdzie na świecie nie ma niewinnie skazanych czy oskarżonych. Nie przepadam za megalomanią, ale za bezsensownym samobiczowaniem chyba tym bardziej. Wiem, ze na merytoryczną ocenę książki nie powinno to wpływać, ale ja wredna jestem, więc wpływa ;)