Zbuntowane ciało. Jak zrozumieć i oswoić choroby autoimmunologiczne?

Na choroby o podłożu autoimmunologicznym w Polsce, według słów rozmówców Marii Mazurek, choruje około czterech milionów Polek i Polaków. Około 10% populacji kraju. Jak na mój gust wystarczająco spora i licząca się grupa, by o nią zadbać. Szczególnie gdy od lat słyszymy jak bezcenne jest ludzkie życie i zdrowie. Z chorobami przewlekłymi ludzkość uczy się dopiero żyć. Może brzmi to nieco prowokacyjnie, ale taki jest stan rzeczy wynikający z postępu medycznego. Wydłuża się, dzięki współczesnym terapiom, średni czas życia z różnego rodzaju chorobami. Teraz, oprócz powstrzymania rozwoju procesu chorobowego lub uzyskania remisji, skupić się należy na jakości życia osoby żyjącej z tą czy z inną chorobą. Marta Mazurek zbiera wywiady nie tylko od pacjentów (dla których nie zostawia zbyt dużo miejsca),ale i od osób z branży medycznej lub pomocowej (dla nich miejsca pozostawiono znacznie więcej). Zastanawia mnie to, że oprócz Pani Karoliny Gruszki nie mamy historii pacjentów wykraczających poza te kilka stron. Tego wątku mi zabrakło, szczególnie że znam wartość grup samopomocowych w różnych obszarach wspierania zdrowia. Dużo miejsca dla różnego rodzaju specjalistów różnych kierunków (kilku sprawia wrażenie autopromocji i odbiega czasem od tematu). Ogólnie przestawiają idealny tok rozumowania. W ramach zadbania o siebie zadbaj o umiejętności radzenia sobie ze stresem, zmiany w diecie, zwiększ aktywność fizyczną i… żyj wystarczająco dobrze, oswajając swoje możliwości i do nich się dostosowując. Poglądów na podejście do zdrowia może być wiele i nie ze wszystkimi musimy się zgadzać. Uważam, że każdy powinien znaleźć coś dla siebie i chodzi o utrzymanie właściwego kierunku. Dróg do celu może być wiele. Lektura nieco powierzchowna. Nie powiem, że autorka w budowaniu książki była tendencyjna i miała coś do udowodnienia (no bo udowodnić że w naszej służbie zdrowia ogólnie źle się dzieje dużo wysiłku nie trzeba). Powiem natomiast, że jak na mój gust, temat nie został dźwignięty i czegoś mi brakowało, wręcz kogoś – osób, żyjących z chorobami autoimmunologicznymi.