Zbrodnia milczenia

Zaskoczyło mnie ukazanie się kolejnego tomu serii. Byłam pewna, że "Zabić Redferna" był finałowym. Zaczynając czytanie "Zbrodnię milczenia" nie wiedziałam czego się spodziewać. Zrobiło się jasne, że jest to ostatnia część, gdy jedyną sprawą kryminalną, jaką zajmował się David Redfern, było zaginięcie przed laty jego siostry Dominique. Tom nie jest gorszy od poprzednich, jak to często bywa w seriach. Historia jest wręcz bardziej interesująca i lepiej dopracowana niż w początkowych częściach. W cyklu jest całkiem duża liczebność postaci, co może przysparzać problem. Zdecydowana większość z nich jest znana z wcześniejszych tomów. Do tej części cykl czytałam ciągiem, co uchroniło mnie przed pogubieniem w zawiłej intrydze i relacjach. Jako czytelnikowi łatwiej by mi było, gdyby autorka przypomniała, kim byli bohaterowie i jaką odegrali rolę. Po wydarzeniach z wcześniejszych tomów spodziewałam się większej ilości "złoczyńców". Niektóre negatywne postacie zostały przynajmniej w pewnym stopniu rozgrzeszone. Inne okazały się zdrajcami. Nie twierdzę, że mnie to rozczarowało, ale lekkie zniesmaczenie czuję. Ograniczona została ilość zabawnych momentów, dotyczących najczęściej konfiguracji Davida, jego dziadka i zwierzaków — Bandita, Armoura, nad czym ubolewam, bo nadawały lekkości książkom. Po raz drugi reasumując cały cykl kryminalny, jest to świetnie poprowadzona historia kilku miesięcy literackiego życia Davida Redferna, który dostarcza sporą dawkę emocji.