Zbawienie zapewnione przez nabożeństwo do Maryi

Niniejsza książka autorstwa oddanego czciciela Maryi, Marysty, Ojca Mayet, jest jego przedśmiertnym hołdem złożonym wielkiemu miłosierdziu Maryi dla grzeszników. Główną myślą dzieła jest następująca, pocieszająca prawda: Devotus Mariae nunquam peribit co znaczy: Ktokolwiek ma nabożeństwo do Maryi, nigdy nie zginie Fragment wstępu: Naśladowanie cnót Maryi jest raczej owocem (jednym z najpiękniejszych owoców) i skutkiem nabożeństwa niż jego istotą; bo gdyby istota nabożeństwa ku Najświętszej Pannie zależała od naśladowaniu Jej cnót, tam gdzie by to naśladowanie nie istniało, nabożeństwa by być nie mogło, a zatem tylko dusze sprawiedliwe i święte mogłyby rościć sobie do niego prawo; wszyscy grzesznicy byliby więc z niego wykluczeni, co jest przeciwne uczuciu Kościoła, który nazywa Maryję nadzieją i ucieczką grzeszników, i który wzywa ich wszystkich do uciekania się do Niej z wielką ufnością. Grzesznik może mieć nabożeństwo ku Maryi, nie będąc jeszcze naśladowcą Jej cnót. Trzeba zatem uważać za istotę nabożeństwa ku Przenajświętszej Pannie uczucia, które mogą być wspólne sprawiedliwym i grzesznym, ponieważ grzesznik tak samo jak sprawiedliwy może być przejęty miłością, czcią i ufnością ku tej Boskiej pośredniczce. Doświadczenie codzienne nie pozwala o tym wątpić. Niezmiernej jest wagi dla zbawienia tych biednych grzeszników, aby nie przytłumiono, nie wyzuwano z ich serc tego zarodka życia; a to ma miejsce, gdy nie dość oświecona gorliwość zasadza całe nabożeństwo ku Przenajświętszej Pannie na praktykowaniu jej cnót i prócz tego nie uznaje żadnego nabożeństwa za zbawienne. Jakiż jest skutek podobnych deklamacji, jeśli nie doprowadzenie grzesznika do porzucenia praktyk ku czci Maryi i do stracenia ufności, którą winien mieć w Jej miłosierdzie?