Zazi w metrze

„Gadasz i gadasz, to wszystko, co potrafisz” – co jakiś czas – zawsze we właściwym momencie – mówi papuga Zielenina (a raz nawet ktoś inny do niej). I istotnie – gadać to autor potrafił jak mało kto. Niewielka, surrealistyczno-groteskowa powieść napisana ponad 60 lat temu ciągle bawi (w warstwie zewnętrznej) i skłania do myślenia (w tej głębszej). Czyta się szybko dzięki absolutnej dominacji dialogów lub krótkich wypowiedzi bohaterów oraz teatralnie ograniczonej ilości uczestników akcji, ciągle przewijających się w ciągu niecałych dwóch dni pobytu jedenastolatki Zazi w stolicy Francji, u dość nietypowego wujka i wśród jego równie niekonwencjonalnych znajomych. Także struktura poszczególnych scen jest niemal jak z sitcomu – z powtarzającymi się wypowiedziami, sytuacjami przypominającymi gagi oraz przerysowanymi bohaterami. Wszystko jest przy tym okraszone groteską, absurdalnym humorem, czasami – ale nie zawsze – kryjącym ważne przemyślenia, ale nade wszystko językiem. Podobno aby właściwie odebrać książkę trzeba znać francuski, a jak twierdzi autor posłowia – nawet klasykę literatury z tego kraju. Autor miesza wymowę fonetyczną z mową potoczną, wyzbytą ozdobników i z rzadkimi – na szczęście - wstawkami filozoficznego języka przemyśleń Gabriela, tudzież „Gabrychy”. Dużym atutem jest konwencja dialogów. Dzięki Zazi i jej prowokującym wypowiedziom – chociaż nie tylko – mamy niesamowitą, ciągłą i dynamiczną wymianę przeciwstawnych zdań, poglądów i opinii między bohaterami powieści. Do tego jeszcze sytuacja lubi się powtarzać, jak i poszczególne wydarzenia z groteskowej akcji powieści oraz dialogi i wypowiedzi bohaterów. Znakomita i inteligentna zabawa dla czytelnika. Absurdalny humor, mknąca, zwariowana akcja, zabawa językiem, konwencjami i nie tylko.