Zawisza II. Złamany półksiężyc

Dość długo Jacek Komuda kazał czekać na drugi tom swojej opowieści o Zawiszy... A raczej - swojej interpretacji o słynnym rycerzu. No ale w końcu jest, i można powiedzieć że udany to powrót do historii Sulimczyka. O ile w pierwszej części tytułowy bohater był taki, powiedzmy, "nieswój", to tutaj już mamy do czynienia z takim Zawiszą pełną gębą! Człowiekiem honoru, człowiekiem wiary (swojej),człowiekiem któremu dane słowo jest więcej warte niż życie. Tym razem walczy z nadciągającą potęgą islamu, i choć w pewnym momencie zdaje sobie sprawę że to walka z góry przegrana - to honor rycerza nie pozwala mu odstąpić. Jacek Komuda poniekąd tradycyjnie nagina prawdę historyczną, ale akurat w tym przypadku broni się to samo... Przyznam się bez bicia że mało pamiętam z przeczytanego dawno temu tomu pierwszego, i żeby nie być niesprawiedliwym - drugi oceniam tak samo. PS. Jest tu pewien fragment powieści, kiedy to Zawisza wraz ze swoją chorągwią napotyka na swej drodze ludzi palonych na stosie, pod nadzorem księdza (hehe, któż inny by mógł nadzorować taką formę tortur i uśmiercania!). I kiedy pyta kim są owi nieszczęśnicy, klecha odpowiada że to sodomici (czyli wiadomo kto),i ponoszą karę według obowiązującego prawa. I tak sobie myślę - czy gdyby dziś takie prawo występowało nadal, to co spotkałoby "obolałych" księży z Dąbrowy Górniczej...? Czy ich 'koledzy po fachu' też spaliliby ich na stosie, czy też spotkałaby ich inna "kara" - np. przeniesienie na inna parafię... PS 2. Pada w tej książce bardzo fajne stwierdzenie które pozwolę sobie zacytować - "Polska to dzielny kraj. Ale nie będzie wielka póki rządzona jest przez klechów"... Jakie to nadal aktualne, teraz, w XXI wieku. Chciałoby się wierzyć że ostatnie wybory w naszym kraju zmienią to choć w minimalnym stopniu, ale...