Zarządca Sanshō

Ta książka jest nieco inna, niż to do czego przyzwyczaiło nas wydawnictwo Tajfuny. Tu nie ma żadnej mistyki, żadnego oniryzmu, nie ma typowego dla japońskich autorów wszechobecnego poczucia samotności i wyobcowania ze świata. Czy to znaczy, że jest źle? Absolutnie nie. "Zarządca Sansho" to kilka opowiadań, historii będących ledwie zarysem większej całości, napisanych językiem tak klarownym jak najczystsza woda. I zimnych jak szron na szybie. Ale nie dajcie się zwieść, bo to tylko pozór i gładka powierzchnia, pod tym kryje się tygiel emocji, buzujących, jątrzących, zatruwających każdą myśl, każdy krok, każdą czynność bohaterów. Gdyby autor rozwinął te historie w coś większego, to powstałaby powieść być może wybitna, a na pewno bardzo interesująca Najsłabiej w zbiorku wypada właśnie tytułowy "Zarządca Sansho". To, dla dzisiejszego czytelnika, opowiastka złożona z ogranych schematów i klisz, które znamy z setek innych powieści historycznych. Być może była czymś nowym i ciekawym dla czytelników współczesnych autorowi, dzisiaj jest przewidywalna i raczej naiwna. "Zarządca Sansho" pod względem językowego kunsztu jest po prostu piękny, być może fachowiec oceni to zupełnie inaczej, ale dla mnie, zwykłego czytelnika, ta proza, te kilka opowiadań jest jak zimna woda z lodem, romantyk powiedziałby, że to chłód górskiego strumienia, niemniej ten chłód mnie przenika, tak jak przenikliwe jest spojrzenie autora w głąb człowieka. Chciałabym więcej tej prozy.