Zarys rozkładu

,,Jak długo można powtarzać do siebie samego: Brzydzę się tym życiem, przed którym padam na kolana?''. Czytam sobie tą publikację zdawkowo, od miesiąca, krok po kroczku, jakbym uczył się chodzić. Kiedyś czytałem więcej filozofii - pochłaniałem Heideggera, Kierkegaarda czy myśli starożytne. Najbliżej mi do Nietzsche'go (od czasów szkolnej ławy). Krótko później poznałem Ciorana i niech mnie piorun walnie (słyszysz, Zeus?!) - największy pesymista, jaki stąpa po Ziemi, gorszy od Schopenhauera! Facet totalnie oszalał. Wg jego słów życie jest bezcelowe, nie warte złamanego centa, kompletnie obdarte z wszelakiej piękności czy mimochodem godne pochwały. Czytanie Ciorana to jak przyłożenie broni do skroni i liczenie na to, że strzał nie wypali. Swoją drogą, zdradzę Wam, że Cioran ma słuszność, że skoro istnieje idea samobójstwa, to oznacza, przewrotnie!, że utrzymuje nas przy życiu, bo zawsze można ze sobą skończyć i nie przejmować się własną udręką. I taką drogą wędruje szanowny Emil Cioran. Kiedyś wmawiali mi, że filozofia to dar mądrości (śmiech),coś mi się zdaje, iż jest odwrotnie. Filozofia potrafi sprowadzić człowieka do obłędu. A kiedy myślenie prowadzi do wniosków, takich jak ,,Przyszłość czeka nas po to jedynie, by nas uśmiercić: nasze zmysły rejestrują już tylko pęknięcia egzystencji i tylko oczekiwanie cierpienia wprawia jeszcze w drżenie nasze zmysły...'' - obawiam się, że zostaje poturbowany przez koło losu. Skoro taki z niego zrezygnowany jegomość, dlaczego wciąż tuła się po świecie, zapytacie? Wbrew pozorom Cioran to mądry gość. Inspiruje go życie, chociaż to, co myśli o życiu, jest delikatnie mówiąc, niepokojące i pozbawione jakiejkolwiek radości z egzystencji. Mimo wielu pęknięć egzystencji, jak pisze Emil, nie uważam, żeby był do końca schorowany brzemieniem ludzkiej niechęci do ludzkości oraz jego przeznaczenia. Cioran pogrąża się w grozie słów, żeby oczyścić umysł - oczywiście dzisiaj mamy psychologów klinicznych, którzy zalecają, by utrzymać dystans do przebąkujących myśli w naszej głowie, ale Cioran przypomina mi, że czasem złe myśli są lepsze, bo przynajmniej nie łudzimy się, że do doskonałości nam jeszcze daleko.