Zapomnij patrząc na słońce

Już sama okładka robi niesamowite wrażenie. Nigdy wcześniej nie zetknąłem się z nazwiskiem autorki. Sięgnąłem po tę pozycję z polecenia mojej nieocenionej Przyjaciółki. Jakie wrażenia ? Mocna, momentami wręcz bardzo mocna opowieść. Dziejącą się w Katowicach akcję oglądamy oczami trójki bohaterów. Ojca, matki i Hanki, ich córeczki. Dom. To miejsce kojarzy mi się z ciepłem, miłością, serdecznością, wspólnymi posiłkami. W domu Hanki jest inaczej. Sfrustrowana, okrutna matka - alkoholiczka swoim zachowaniem wzbudza lęk. Bezwolny ojciec nie reaguje a Hanka pogrąża się w swoim własnym świecie. To wszystko musi doprowadzić do serii tragicznych wydarzeń. Powieść jest napisana w niezwykłym, onirycznym klimacie. Tajemnicze widmo czarnego kruka jest spoiwem łączącym poszczególne sekwencje zdarzeń. Hanka nie potrafi, nie może odciąć się od sennych koszmarów nawiedzających ją co kilka nocy. Nie potrafi tego zrobić ani jako mała dziewczynka, ani jako dorosła już kobieta. Ptaszysko jawi się niby jakaś Nemezis prześladująca zagubioną dziewczyną. Książka pochłonęła mnie od pierwszej strony. Śledząc losy rodziny Borowskich razem z Hanką przeżywałem koszmar jej dzieciństwa, przypatrywałem się bezradnemu ojcu i coraz bardziej obłąkanej matce. Świetnie napisana, poruszająca opowieść. 9/10.