Zapomniany

„Zapomniany” Eweliny Dobosz to książka, która zaskoczyła mnie bardziej, niż się spodziewałam. Sięgnęłam po nią bez większych oczekiwań, a jednak w trakcie czytania coraz częściej łapałam się na tym, że naprawdę chcę zostać w tym klimacie na dłużej. Najmocniej działa tu na mnie atmosfera – jest w niej coś niepokojącego, trochę przytłaczającego, ale jednocześnie wciągającego. Miałam momenty, kiedy nie wszystko do mnie trafiało albo wydawało się nierówne, ale mimo to nie traciłam zainteresowania. Styl autorki odbieram jako dość prosty, ale emocjonalny. Nie jest to literatura, która zachwyca formą, raczej opiera się na odczuciach i nastroju. I właśnie to sprawia, że odbiór jest bardzo osobisty – albo się w to wejdzie, albo nie do końca. Nie powiedziałabym, że to książka bez wad – momentami brakowało mi większej głębi i dopracowania, ale jednocześnie jest w niej coś szczerego, co trudno zignorować. Ostatecznie zostaję z poczuciem, że to była dobra, choć nie idealna lektura. Taka, która niekoniecznie zachwyca w każdym aspekcie, ale jednak zostawia po sobie ślad.