Zapomniane Kresy. Ostatnie polskie lata

Widząc taką książkę, nie mogę się oprzeć chęci przeczytania; i jakież było moje zdziwienie, że to piąty tom cyklu, wiadomo, że teraz będę polowała na kolejne/wcześniejsze. Pięknie wydana – zdjęcia, listy: ludzie, którzy mieli ogromny wpływ na dalszą historię naszego kraju. Polskie Inflanty, mała ojczyzna, na kartach dziejów. Lauda, poznana za sprawą Sienkiewicza, gdzie „… długo zachowały się dawne obyczaje i język. Zapraszano do tańca, mówiąc; „Celuję do waćpanny”, na co padała odpowiedź: „Staję do celu śmiele”. Bynajmniej - nie oznaczało zaprzeczenia, a zgodę na wzniesienie toastu. Teraz nas śmieszy, taka mowa, ale tam, gdzie chciano być częścią ojczystego kraju bardzo dbano o właściwe formy, kulturę, język. „Lata lituanizacji oraz sowieckie deportacje zrobiły jednak swoje i obecnie na Kowieńszczyźnie Polacy stanowią zaledwie pół procent ludności’. Piszę ten tekst i czytam fragmenty książki, cieszę się nią jak dziecko. Dopieszczam zmysły słuchowe i wzrokowe, wracam do poznanych fragmentów, czytam o nieznanych wcześniej szczegółach i ludziach, oglądam zdjęcia. To pozycja idealna dla mnie. Ponieważ, podzielona jest na rozdziały – krótkie biograficzne noty, o społecznościach i miejscach, swobodnie można czytać z przerwami: nie jest to powieść, wymuszająca śledzenie fabuły. Język użyty przez autora doskonale się czyta, „wpada płynnie w ucho”, zaciekawia. Zapraszam na ucztę, luźną lekcję z historii. „Polska to wielka Rzecz, mój bracie. Polska małą nie potrafi być…” Olga Dałksztówna. Empikgo #ebook