Zapomniałam, że Cię kocham

Czytając "Zapomniałam, że cię kocham" poczułam, jakby ktoś zajrzał w moje własne myśli i uczucia, tak intymne, że aż bolesne. Ta książka wbiła się we mnie swoją prawdą, która nie jest ugrzeczniona ani wygładzona – po prostu surowa i ludzka. Czułam, jak emocje pulsują w moim ciele, jakby każda strona rezonowała z moimi lękami, nadziejami i chwilami słabości, które tak często próbuję ukrywać. Autorka nie boi się pokazać wrażliwości, która boli, ale też oczyszcza. Przewracając kolejne strony, czułam jednocześnie ulgę i niepokój, radość i smutek – jakby ktoś w jednym oddechu zmieszał całe spektrum uczuć, które noszę w sobie, a ja tylko cicho przytakuję: „Tak, to jest moje życie, moje myśli, moje emocje”. To książka, która zostaje we mnie długo po odłożeniu. Czuję ją w sercu, w drobnych, codziennych momentach, w spojrzeniach ludzi, których spotykam, w słowach, które wypowiadam. To nie jest lektura, którą się po prostu czyta – to doświadczenie, które wnika w każdą część mnie i przypomina, że emocje, które próbujemy ukrywać, mają prawo istnieć, a czasem nawet krzyczeć.