Zapach pustyni

To kolejna, trzecia już powieść Moniki Michalik, która wpadła w moje ręce i która bardzo przypadła mi do gustu. To zderzenie dwóch światów, dwóch kultur, spotkanie dwojga ludzi, których połączyło uczucie, które wydawało się niemożliwe i nierealne, bez jakiejkolwiek przyszłości. Kiedy Malwina zostaje wydelegowana na trzy miesiące przez swoich pracodawców do zaprojektowania wnętrz w dubajskich apartamentowcach, nie przypuszcza jak bardzo zmieni się jej życie. Zawsze marzyła o wyjeździe do Dubaju, ale teraz nie wie, jak poradzi sobie z rozstaniem z ukochanym Marcinem, jak bardzo trudny będzie to dla niej czas. Jej szefem okazuje się niespełna trzydziestoletni Ibrahim, któremu piękna dziewczyna od pierwszego dnia wpadła w oko i choć za niespełna cztery miesiące ma on poślubić Ayeshy, wciąż szuka towarzystwa dziewczyny. On też nie pozostaje jej obojętny i z przyjemnością spędza z nim czas, poświęcając mu każdą wolną chwilę. W jednej z rozmów Ibrahim wyznaje Malwinie, że w wieku czterech lat porzuciła go matka, która była Polką, co w Ibrahimie do dziś budzi wprost nienawiść do Polaków i ich ojczyzny. Jak zakończy się to niespodziewane uczucie, pełne pasji i namiętności, bez szansy na powodzenie, bo przecież on nie może wycofać się z zaaranżowanego przed laty małżeństwa, a ona nie wyobraża sobie przyjęcia propozycji Ibrahima zostania w przyszłości jego drugą żoną, czyli po prostu kochanką. Po powrocie do Krakowa Malwina stara się zapomnieć o mężczyźnie, jednak on niespodziewanie przyjeżdża do Polski, aby spotkać się z matką, którą odnalazła przyjaciólka Malwiny, i wykrzyczeć jej swój ból i nienawiść; w dotarciu do matki zadeklarowała pomoc Malwina. To spotkanie i szczera rozmowa z rodzicielką otworzy Ibrahimowi oczy na przeszłość, pozwoli mu poznać prawdę, co wszystko zmieni w jego życiu. Ciekawa fabuła, ciepli i bardzo realistyczni bohaterowie z dwóch różnych światów, kultur i tradycji, dużo emocji i wzruszeń; słowem fajna lektura, którą czytałam z ogromną przyjemnością.