Zapach Mazur

Julka po rozwodzie mieszka sama w Lublinie. Jej syn wyjechał do ojca do Holandii i rzadko się odzywa. Pewnego dnia Julka otrzymuje pismo z Ośrodka Pomocy Społecznej, że ma się zaopiekować dziewięćdziesięcioletnią Gertrudą Skocką mieszkającą na Mazurach w małej miejscowości Barwinki. Okazuje się, że kobieta jest babcią jej byłego męża, o której wcześniej nic nie wiedziała. Pełna obaw postanawia udać się do Barwinek. W ten sposób poznaje Gertrudę, jej przyjaciółkę Elzę i jej wnuka Krzysztofa. Gdy życie Julki zaczyna się komplikować, a mąż życzy sobie podziału majątku i sprzedaży mieszkania, to właśnie u Gertrudy Julka znajduje schronienie a Krzysztof pomaga jej w znalezieniu nowej pracy. Pomiędzy dziewczyną a babcią nawiązuje się nić porozumienia. Można powiedzieć, że jest to opowieść dwutorowa. Akcja dzieje się w latach współczesnych, jednak we wspomnieniach Gertrudy wracamy do jej dzieciństwa i wczesnych lat trzydziestych a później do okresu drugiej wojny światowej. Gertruda jak większość mazurskich rodzin była z pochodzenia Niemką, która po wojnie nie wyemigrowała lecz pozostała w rodzinnych stronach. Muszę przyznać, że staruszka miała więcej energii i wigoru niż główna bohaterka Julka, która w niektórych momentach wydawała się strasznie niezdecydowana, nie umiejąca walczyć o swoje oraz szybko poddająca się w kryzysowych sytuacjach. Wątpię także aby komukolwiek z czytelników spodobał się zapatrzony w siebie, bezwzględny i egoistyczny wnuk Gertrudy Artur, który tuż po osiągnięciu pełnoletności wyjechał i przez długie lata był w stanie przesłać babci dwa krótkie listy. Czytając opowieść na moment mogłam przenieść się na Mazury, gdzie życie toczy się wolniej, lecz jest nie mniej fascynujące, dlatego też książkę polecam. A oceniam ją na 7,5 pkt.