Zanim wyjedziesz w Bieszczady. Przystanek jezioro

Jezioro Solińskie - lokalny patriotyzm każe mi powiedzieć, że to najpiękniejsze jezioro w kraju. Jeżdżę tam od lat. Często na jednodniowe wypady, czasem na kilka dni. Pływanie, rowerek wodny, plaża. Noce pod namiotem. Niekończące się spacery po brzegach i nieustanne podziwianie ogromu zapory i piękna wody otoczonej zielonymi wzgórzami. Nigdy mi się to nie znudzi. Książka skupia się na jeziorze. Pojawiają się opowieści o budowie zapory, o zalanych wioskach i zamkniętym wojskowym ośrodku w Jaworze. Jezioro Solińskie to temat przewodni, ale oprócz niego mamy tu wiele historii o różnych innych rzeczach. Na przykład o bobrach. To prawdziwi specjaliści do budowy tamy. I w dodatku nasi sprzymierzeńcy w walce z suszą spowodowaną ociepleniem klimatu. Książka to przede wszystkim rozmowy z ludźmi. To oni są bohaterami opowiesci. Bieszczady to tylko tło. Znów pojawiają się znani z poprzedniej części baligrodzcy leśnicy Kazimierz Nóżka i Marcin Scelina. Oprócz nich mamy relacje z ciekawych spotkań z mieszkańcami brzegów jeziora. Są to Rafał, Włodek, Władek Zakapior. Jest też bieszczadzka legenda -Julek. Są tu wspaniałe ciekawostki, np. chodzenie na szczudłach przez rzekę do szkoły, rzeczny spław drewna, ratowanie zabytków z cerkwi, także tych zalanych przy budowie zapory. Jest dużo historii o wilkach, nietoperzach. I opisy pięknych leśnych mchów. Ta książka to dla mnie prawdziwa uczta. Świetnie się czyta o miejscach, które się zna i kocha. Zapraszam w Bieszczady. I nad Solinę. Zobaczcie na własne oczy, jak tu jest. Książkę bardzo polecam. Ma klimat. Czuć w niej miłość do ludzi, do lasu, do zwierząt, do historii, do regionu.