Zanim prawda wypłynie

"Mam ochotę się ukryć. Gdzieś, gdzie nikt mnie nie znajdzie, gdzie nikt nie będzie na mnie patrzył i nikogo, absolutnie nikogo nie usłyszę. Ale jedyne, co mogę w tej sytuacji zrobić, to wdrapać się na swoje łóżko". Od początku historii bardzo polubiłam się z piórem autorki. Mam wrażenie, że i owszem, była w nim lekkość, ale oprócz tego poczułam pewną zadziorność, oddającą klimat powieści - z jednej strony ważąc słowa, a z drugiej czując gwałtowność chwili i emocji. Ujęte w ten sposób słowa dodawały historii emocji i sprawiały, że mimo druzgocących wydarzeń, akcja dynamicznie się rozwijała i poddawała czytelnika refleksji. "Zanim prawda wypłynie" zaczyna się niewinnie. Chociaż letni obóz żeński nie wydaje się Emmie spełnieniem marzeń, zdaniem rodziców to idealne miejsce dla niej. Jednak już na wstępnie Emma mierzy się z całym wachlarzem różnych zachowań i emocji, które dostarczają jej koleżanki. Różnica charakterów, a także priorytetów, sprawia, że trudno odnaleźć się w grupie, tym bardziej, że wśród nich zaczynają pojawiać się spięcia i zatargi, których Emma nie do końca rozumie. Czytelnik pozostawiony jest w niewiedzy i podążając tropem Emmy, razem z nią, dowiaduje się, co tak naprawdę dzieje się w leśnej głuszy. To historia napiętnowana sekretami, które aż iskrzą, aby ujrzeć światło dzienne i poznać tajemnice, które zdaję się - znają wszyscy naokoło. Ta historia to niezły mętlik w głowie, podążanie obraną ścieżką, by zaraz zboczyć z kursu i dać się zaskoczyć zwrotami akcji. "Zanim prawda wypłynie" to świetnie skonstruowana historia, która trzyma czytelnika w swoich ryzach aż do ostatniej strony. [REKLAMA WYDAWNICTWO IBIS]