Zaniedbane dzielnice w polityce wielkich miast

Wielkie miasta są lokomotywami rozwoju. W Polsce, tak jak i w wielu innych krajach, generują większą część produktu krajowego brutto, niż by to wynikało z ich udziału w liczbie ludności. Znajduje to także odzwierciedlenie w dochodach samorządów. Według danych za 2009 rok, dochody per capita dwunastu miast należących do Unii Metropolii Polskich były o ponad 40% wyższe niż przeciętna dla wszystkich jednostek gminnych. Znacznie wyższe dochody z udziałów w podatku osobowym od osób fizycznych, jak również niskie wskaźniki bezrobocia wskazują na wysoki poziom życia mieszkańców. Ale równocześnie wielkie miasta to koncentracje problemów społecznych takich jak bezdomność, zagrożenie narkomanią i inne patologie społeczne. W ujęciu przestrzennym rozwój miast jest nierównomierny, a od ponad dwudziestu lat w największych polskich aglomeracjach narasta segregacja społeczna (Węcławowicz, Łotocka, Baucz 2010). Nie przybiera ona wprawdzie takich rozmiarów jak w wielu miastach amerykańskich, brytyjskich czy francuskich, ale także i w polskich miastach w coraz większym stopniu można wyróżniać enklawy bogactwa i obszary zaniedbane. Te ostatnie są przedmiotem naszego szczególnego zainteresowania w tej książce. Podstawowymi celami badania są: ocena roli, jaką w polityce miejskiej odgrywają działania podejmowane w stosunku do najbardziej zaniedbanych dzielnic miasta, lepsze zrozumienie mechanizmów formułowania i realizowania polityki w stosunku do poszczególnych części miasta.