Zamiast końca historii. Rozumienie oraz prezentacja procesu historycznego w polskiej prozie XX i XXI wieku podejmującej tematy współczesne

Historia to zarówno proces dziejowy jak i opowieść o nim. Próbuję w tej książce odpowiedzieć na pytanie, czy i jak ta opowieść zmieniała się w polskiej literaturze współczesnej. W jaki sposób prozaicy XX i XXI wieku pisząc o swojej współczesności rozumieli przeszłość, co z niej uwzględniali w swoim pojmowaniu teraźniejszości, jakie miała dla nich znaczenie, w jakim stopniu wpływała na kreowany przez nich obraz ich własnych czasów. Zajmuje mnie historia często uwewnętrzniona. funkcjonująca jako materia pamięci, tradycja, fundament mentalności, gestu obyczajowego, balast świadomościowy i układ odniesienia dla skali wartości. Uważam, iż zamiast końca historii w prozie (i nie tylko) obserwujemy dziś zmiany w jej przejawianiu się Zrozumieniu, a także wzrost zainteresowania powszednim wymiarem tego, co historyczne i historycznym tego, co powszednie, zwyczajne, codzienne.