Zamek krzyżujących się losów

Przedziwna to książka, a określając ją w ten sposób nie stwierdzam niczego odkrywczego. Sam wydawca pisze o 'niekonwencjonalnym, eksperymentalnym mariażu tekstu i obrazu', a posłowie autora wspomina o pracy żmudnej, stale upominającej się o zmiany i dodatkowe szlify. Cała jej wyjątkowość opiera się na formie i bazie dla tekstów, którą stanowią karty tarota. Dwie części prowadzą nas przez opowieści przedziwnie oniemiałych, przypadkowych osób, które spotykają się w miejscu, które raz autor określa jako Zamek, raz jako Gospodę. Ten podział determinuje styl snutych relacji. Jest to przy tym interpretacja narratora, często podkreślającego możliwość podążania za wyobraźnią i zupełnie inne postrzeganie ciągu tarotowych obrazów przez czytelnika. Gramy tutaj w nieme kalambury tworzone dwiema różnymi taliami. Jedna, stara i szlachetna, wywołuje skojarzenia z rycerskimi czy też zebranymi z plebejskich opowieści balladami o rycerzach, pannach, złamanych obietnicach i faustowskich umowach. Druga, wsparta na bardziej współczesnych obrazach, nadal pozostaje w sferze mitów i legend, często skręcając w stronę postaci historycznych i literackich. Można to czytać jako zbiór opowieści, które przenikając się, zmierzają do utworzenia idealnie pokrywającego stół dywanu z wydarzeń. Można też, posiadając sporą wiedzę z zakresu literatury klasycznej, bawić się w odszukiwanie motywów pożyczonych od wielkich twórców. Dla wszystkich równie ciekawe będzie przyglądanie się zamieszczonym na marginesie kartom i porównywanie własnego rozumienia obrazów z tym, co odnalazł w nich autor. Trochę zabawa, trochę lekka literacka igraszka, trochę zaś nauka oparta na baśniowych morałach i faktycznych historycznych wydarzeniach. Na pewno ją zapamiętam, ale czytanie jej po raz drugi byłoby dla mnie zbędne. To ciekawa forma graficzno-literacka, zabawa interpretacyjna, która pod względem treści jest dobrą, jednorazową rozrywką umysłową. Warto zaspokoić ciekawość. Katarzyna dziękuję za książkę Państwowemu Instytutowi Wydawniczemu.