Załatwiaczka

Szybko poszło. W jednej czwartej książki w połowie opowiadania i to przed spotkaniem z Panem Śmiercią (a tego od Pratchetta bardzo lubię) z dalszej lektury zrezygnowałem. A rzadko mi się to zdarza. Zbiór opowiadań, i gdyby się pokazywały raz na 5 lat w jakiejś gazetce, byłoby całkiem fajnie, ale zebrane w kupę są właśnie tą kupą. Jak Fabryka mogła to wydać bez żadnej korekty, redakcji. Czy ktoś widział na oczy te opowiadania przed drukiem? To jest pierwsza książka, w której widzę, że autorska sama do swoich tekstów nałogowo używa ctl+c i ctl+v. Z czterystu stron, po odjęciu powtórzeń zostanie może ze sto. Wymiękłem, jak za każdym razem, gdy pojawi się postać, czy to nowa, czy już znana czytelnikowi, autorka serwuje nam ten sam opis (nawet w ramach tego samego opowiadania). Główna bohaterka cały czas tak samo ubrana, tak samo się zachowuje a i tak co stronę mamy powtórzony ten sam jej opis. Non stop te same skopiowane ze strony wcześniej zdania. Koszmar. A i sama "załatwiaczka" tak przekonująca, że, ech, szkoda słów. Najprostsza robota, a autorka próbuje opisać ją tak, że Syzyf, przy niej wylegiwał się na leżaczku z drinkiem z palemką. Kilka telefonów, maili i najbardziej niemożliwe z niemożliwych zostaje załatwione na wczoraj. A do tego zero odpowiedzialności, zero stresu, zero kłopotów. W moim odczuci zakupy na obiad są bardziej skomplikowane od pracy załatwiaczki. Ich nie zrobię w święto państwowe w środku nocy. A załatwiaczka zawsze ma kuriera pod ręką, każdy sklep firmę i instytucję niezależnie od pory. Każdy odbiera od niej telefon, mail zaraz po nadaniu i najwyżej po dwóch zdaniach zgadza się na wszystko. Tak, i jeszcze co? Trochę się rozpisałem, bo zastanawiam się nad jakimś plusem książki. Brak.I tak się myślę, czy Podatek tej autorki mi się naprawdę podobał? Czy coś mi się pomyliło, bo te dwie pozycje jakoś do siebie nie pasują, różne ligi.