Zakręty losu

"Zakręty losu" to pierwszy tom trylogii o bardzo zagmatwanym życiu dwóch braci i kobiet z nimi związanych. To przede wszystkim historia o wielkiej miłości z mafią narkotykową w tle, dzięki czemu romans został doprawiony sporą dawką sensacji. A ja jak zwykle w przypadku powieści Lingas - Łoniewskiej mam ogromny problem... Bo uwielbiam ją za stwarzanie naprawdę wciągających historii, z bohaterami, którzy budzą emocje, a ich dramatyczne losy powodują, że czytam z ogromnym napięciem. Chyba właśnie dlatego wciąż sięgam po jej kolejne książki, mimo że tak naprawdę są...fatalnie napisane. Lektura budziła więc we mnie całkowicie skrajne odczucia - fabułę uważam za rewelacyjną, ale styl sprawiał, że aż nazbyt często myślałam: o rany, co za grafomania! Historia mnie urzekła, ale z wielkim żalem stwierdzam, że autorka nie potrafi jej opisać tak, by coś mi nie zgrzytało za uszami... Język jest chwilami prostacki, a bardzo często zbyt wzniosły, górnolotny, przesadzony, przez co cały dramatyzm brzmi sztucznie. Wszystko jest tu przerysowane. Brzmi tandetnie - to już niektóre harlequiny są o wiele lepiej napisane. Mam też zastrzeżenia co do kreacji postaci - nie mają głębi psychologicznej. Mimo że ich emocje są bardzo (za bardzo) wyraziste, są płaskie i niedopracowane. Kolejne moje zarzuty to błędy stylistyczne i gramatyczne - nie jest ich bardzo wiele, ale jednak mnie to raziło. I niestety - ckliwość i przesłodzenie znacznie mi obrzydziły tę książkę. Zakochani bohaterowie nieustannie wyznają sobie miłość i obdarzają czułymi słówkami w ilościach wprost niestrawnych... I co ja mam zrobić? Jak ocenić książkę, której fabuła mnie zachwyca, ale styl zniesmacza? Jestem w stanie dać ocenę dobrą, ale tylko dzięki postaci złego gangstera Lukasa - ten wątek zdecydowanie osłodził mi wszelkie braki tej powieści, nie na tyle jednak, by ich zupełnie nie dostrzegać.