Zagubieni w Tokio

Książka detektywistyczna w zamierzeniu, zaś w realizacji to wyszła bardziej obyczajowo – detektywistyczna powieść, dziejąca się w „egzotycznej” scenerii. Czyli poszukiwanie zaginionego Japończyka w Japonii. Książka jest mieszana, napisana tak jakby dwoma stylami (może to celowy zabieg?),fragmenty w miarę poważne przerywane są dowcipnymi tekstami rodem z „Bezsenności w Tokio”- a im bliżej końca, tym jest ich więcej. I te wstawki sprawiły, iż całej tej intrygi „detektywistycznej” nie mogłem potraktować na poważnie – jakieś takie to wszystko jako całość nierealne mi się wydawało. Ale trzeba przyznać, że czytało mi się tę powieść świetnie, ma całkiem niezłe tempo i swoisty, wciągający klimat. Najbardziej przypadła mi do gustu jej środkowa część , gdy pojawia się ”wątek miłosny” autora. Wydał mi się najbardziej wiarygodnie napisany, tak jakby z „serca”. I jeszcze jedno skojarzenie – rozwiązanie niektórych wątków w powieści było napisane, tak to odebrałem, w stylu „Haruki Murakami”, czyli w efekcie - domyśl się rozwiązania człowieku sam. Gdybym nie czytał jego (Murakamiego) powieści, to może by mnie to i zirytowało a tak potraktowałem tego typu rozwiązywanie tematów jako taką fajną, specyficznie „japońską” wstawkę do tej, napisanej przez Polaka, powieści. Podsumowując – niezła książka pokazująca poprzez perypetie bohaterów, różne aspekty życia we współczesnej Japonii, mentalność Japończyków, oraz różne sposoby radzenia sobie w życiu zarówno przez rodowitych mieszkańców jak i przez cudzoziemców. W mojej ocenie książka nie jest tak „rozrywkowa” i wciągająca jak „Bezsenność w Tokio” ale również potrafi zainteresować (no chyba, że ktoś nastawi się na powieść detektywistyczną, czytając opis z tyłu okładki, a którą jednak nie jest w 100%.)