Zagubieni książęta

Przynależność do grupy Książąt niesie ze sobą pewne udogodnienia i zaszczyty, ale równie wiele niebezpieczeństw. W walce o tron Imperium bierze udział aż dziesięć milionów kandydatów, co jest równoznaczne z intrygami, zabójstwami i wieloma próbami łamania przyjętych zasad. Liczy się inteligencja, siła, ale w tym wypadku także również wiele szczęścia. Kemri jest jednym z Książąt, więc mimowolnie bierze udział w tej zawiłej i grożącej śmiercią grze. Jest jednym z trybików potężnej machiny i jego losy z pozoru są z góry określone, tak jak i decyzja o kolejnych odrodzeniach. Czy w jego życiu jest miejsce na osobiste plany? Czy można zmienić swoje przeznaczenie? Czekałam z niecierpliwością na tę książkę. Po przeczytaniu serii o Starym Królestwie (Sabriel, Lirael, Abhorsen, Clariel) brakowało mi zarówno bohaterów, jak i świata, który autor wykreował. Z jego kolejną książką wiązałam więc duże oczekiwania szczególnie, że zachęcająco wyglądał już jej opis na okładce jak i oprawa graficzna. Czy było warto? Od razu zaznaczę, że książka ta różni się zupełnie od poprzedniej serii. Wadą to jednak nie jest. Fabuła jest ciekawa, zawiła i usiana co chwilę nowymi wydarzeniami mającymi miejsce w galaktyce. Główny wątek dotyczy Księcia Kemriego i to on jest narratorem opowieści, dzięki czemu można lepiej poznać jego myśli i uczucia. Pewne wydarzenia, które mają miejsce na jednej z misji a jednocześnie teście, któremu zostaje poddany zmieniają jego spojrzenie na dotychczasowe życie, system wartości i świat, który go otacza. Autor z dużą precyzją operuje wydarzeniami, jak też terminologią związaną z wykreowanym światem. Prowadzi fabułę tak, by zasiać ziarno niepewności w czytelniku, co do kierunku, w którym podąży Kemri. W powieści nie zabrakło ciekawych postaci o niezwykłych umiejętnościach i różnorodnych miejsc w galaktyce, chociaż nie zawsze przyciągają z równą siłą. Apetyt podsycają co rusz kolejne intrygi niejako wywołujące lawinę następnych wydarzeń. Główny bohater jest wyrazisty, ciekawy, chociaż jak dla mnie często też irytujący. Jego egocentryzm, który co prawda z biegiem historii ulega zmianie, na początku dosyć uwiera. Posiadając wiedzę na temat jego motywów działania i sposobu szkolenia można lepiej zrozumieć jego różne zachowania. Kemri dopiero po pewnym czasie staje się bardziej ludzki. Sam motyw szkolenia Książąt, ich wyglądu, cech wspólnych czy zdolności wzbudza zaciekawienie i wiele pytań. Interesującą postacią jest Haddad, mistrz skrytobójców. Jest cierpliwy, spokojny, świetnie przygotowany i oddany, chociaż potrafi też zaskoczyć. Niewiele wiadomo o jego przeszłości, a trochę szkoda. Pozostali bohaterowie w opowieści są równie charakterystyczni, ale nie każda z postaci została przedstawiona dokładnie. Mało rozwinięty jest wątek wrogów Imperium, czyli Smutnookich, Umarlaków i Naknuków. Autor skupia się raczej na walce wewnętrznej, której celem jest zdobycie tronu Imperium. Akcja płynie dynamicznie i nie brak w niej niespodzianek. Jednym ze sposobów podtrzymania napięcia jest narracja. W związku z tym, że Kemri opowiada o wydarzeniach, które już miały miejsce jest więc o krok przed czytelnikiem, mając wiedzę o przyszłości, o czym świadczą intrygujące zakończenia niektórych rozdziałów. „Zagubieni Książęta” to ciekawa i zaskakująca w pozytywny sposób lektura, która może spodobać się czytelnikom lubiącym fantastykę, a zwłaszcza jej podgatunek jakim jest space opera. Z początku miałam problem ze zrozumieniem i polubieniem głównego bohatera, lecz myślę, że jest to celowy zabieg pisarza, by w dalszej części lepiej ukazać przemianę, jaka w nim zachodzi. Walorem jest zdecydowanie szybko płynąca akcja oraz ciekawy i jakże inny niż w poprzedniej serii świat, jaki roztacza pisarz przed czytelnikami. Walka o tron Imperium już się rozpoczęła. Czy jesteście ciekawi kto obejmie to zaszczytne stanowisko? http://ksiazki-moj-maly-swiat.blog.pl/2016/02/11/zagubieni-ksiazeta-garth-nix/