Zaginiony metal

Po kilku latach od przeczytania szóstej części cyklu doczekałem się kontynuacji, a zarazem zakończenia drugiej ery „Z mgły zrodzonego”. Czy warto było czekać. Myślę, że tak, chociaż pewien niedosyt pozostał. Sanderson wykonał solidną pracę, ale niektóre elementy zawiodły. Zbytni pośpiech, czy też pisanie na akord. Plusy: - próba ratowania Elendel, a może i świata przed zagrożeniem z zewnątrz; - jednocześnie odkrycie, kto stoi za porwaniami młodych Allomantów; - kolejne spotkanie z lubianymi bohaterami: Wax, Wayne, Marasi, Steris; - odkrycie kilku tajemnic i zagadek dotyczących uniwersum Cosmere; - dobry klimat, spora dawka napięcia, dość dynamiczna akcja; - sporo interesujących informacji o trzech sztukach metalicznych: Allomancji, Hemalurgii i Ferruchemii i ich zastosowaniu; - wciągające opisy pojedynków z wykorzystaniem posiadanych zdolności; - dość satysfakcjonujące zakończenie. Minusy: - miejscami przegadana, bez uszczerbku dla fabuły można skrócić o 30%; - niektóre dialogi i wątki niczego nie wnosiły do fabuły, zapychacze; - antagoniści Telsin i Niezależność jacyś tacy bezbarwni, bez wyrazu. Ogółem książka dobra z sentymentu dla Sandersona.