Zaginione dziecko

"Zaginione dziecko" to dramat psychologiczny, a dokładnie rodzinny. Główne bohaterki to kobiety, które doświadczyły tragedii związanej z dzieckiem. Jedne, cierpią z powodu tego, że nie mogą mieć potomstwa, inne przechodzą psychozę poporodową. Ale nie tylko kobiety przeżywają traumę. Ten temat dotyczy również mężczyzn. Jeden z nich po powrocie z wojny, nie radzi sobie w normalnym świecie. Jego stan emocjonalny jest bardzo ciężki, a jego teoria spiskowa oraz sposoby radzenia sobie ze stresem pourazowym, są nie tylko męczące, ale przede wszystkim, zagrażają rodzinie i w konsekwencji kończą się tragedią. Autorka bardzo wiarygodnie pokazała, do jakich rzeczy są zdolni ludzie poddani ogromnemu napięciu. Permanentny strach wywołuje często, niespodziewane reakcje i zachowania dalekie od racjonalnych. W powieści spotykamy dwie matki, żyjące w różnych okresach czasowych, ale ich zachowania są podobne, wręcz wydają się identyczne. Obie "porywają" swoje dziecko z bezpiecznych miejsc, obawiając się, że może stać się im krzywda i ukrywają się nie zdając sobie sprawy, do jakiej tragedii może to doprowadzić. Wszystko to w imię wielkiej miłości rodzica do dziecka. Powieść pełna tajemnic sprzed lat, które musiały wyjść z ukrycia. To nieznajomość przeszłości w dużej mierze przyczyniła się do wielu dramatów. Początkowo bardzo trudno było mi się wgryźć w treść, a stało się tak za sprawą podobnych przeżyć dwóch, kluczowych, kobiet. Jednak w chwili, gdy wszystko zaczęło mi się układać w jedną spójną całość poddałam się urokowi książki. Temat podjęty przez Emily Gunnis jest bardzo ciężki, a dramat przytłaczający. Według mnie autorka podjęła się bardzo trudnego zadania i jemu podołała. Zakończenie, raczej łatwe do przewidzenia, ale ta wiedza nie przeszkadza w czytaniu. Zachęcam do sięgnięcia po lekturę, gdyż jest nie tylko ciekawa, ale daleka od wszystkich schematów i podobieństw. Ukazuje tragedię, do jakiej doszło z powodu wielopokoleniowych zaburzeń psychicznych, które, w którymś momencie, wymknęły się spod kontroli.