Zaginieni z Księżycowa

Czekałam na Zaginionych z Księżycowa, siedząc jak na szpilkach. Zimowe Zaręczyny może nie kończą się jakimś nieziemskim cliffhangerem, ale kończą się tak, że kontynuacji chce się na już. Teraz.  Chcenie kontynuacji na już-teraz-natentychmiast-bo-zdycham Autorka zostawiła na po 2 tomie, po pierwszym nas troszkę oszczędza ;) Lubię się czasem czegoś doczepić. Pomarudzić sobie, albo dać gwiazdkę mniej, bo coś pykło nie w tę stronę, co chciałam. A tutaj jestem zawiedziona! Nie mam czego się czepiać! Będę chwalić! Chociaż może sam fakt, że jestem bezgranicznie zakochana, wystarczy ;) Zakochałam się w rozbitym na kawałki świecie jeszcze bardziej. Zakochałam się w panu Thornie i w relacji, jaka łączy go z panną Ofelią. A jeśli o nią chodzi... Ofelia dorasta. Nadal jest tą ciapowatą, nieporadną dziewczyną, ale już świadomą siebie i świata. Już nie tak łatwo nią manipulować, a wręcz bierze los w swoje Czytaczkowe ręce. I zaskakuje na każdym kroku. Zachwyca mnie, jak bardzo ludzka jest ta dziewczyna, nie papierowa, nie super uzdolniona, ale  jak żywa, jakby opisana prawdziwa kobieta, a nie postać z tuszu i kartek. Tu nie ma tuszu i kartek wcale, zamiast tego, jest istniejący, tętniący życiem i prawdziwością świat. Do którego chcę wrócić już, a nie za jakiś czas. Każda chwila poza Biegunem to chwila tęsknoty za nim ;)