Zagadka aleksandryjska

Drugi tom serii z Cottonem Malone czyli „Zagadka aleksandryjska” trzyma poziom większości powieści przygodowych. Czyli jest intryga, tutaj nawet trzywątkowa, która splata się, przyznam, dość zgrabnie w całość. Akcja goni akcję, intryga wypływa z poprzedniej intrygi. Część dotycząca polityki kojarzy się z książkami Ludluma, gdzie każdy podejrzewa każdego, a tak naprawdę sprawcą jest ten, który wygląda najbardziej niewinnie. Postaci są bardzo charakterystyczne dla Berry’ego, czyli dobrzy są prawie bez skazy (poza politykami, oczywiście),źli zaś też do szpiku kości przesiąknięci złem. A kobiety, też już według schematu, bardzo niesympatyczne. Cała intryga zaś oparta na religii, co zaczyna być nudne, tym razem w wątpliwość poddawany jest Stary Testament. Na plus zapisuję lekkość tekstu, prostotę języka i ciągłą akcję. Jako rozrywka książka jest całkiem niezła.