Zaburzony umysł. Co nietypowe mózgi mówią o nas samych

Znacznie więcej spodziewałem się po tej książce. Liczyłem na jakieś wnoszące nowe perspektywy idee, jakąś nową filozofię zaburzeń psychicznych czy odkrycia pozwalające myśleć inaczej niż dotąd. Tymczasem w tym nieco ponad 300 stron liczącym tomie otrzymałem solidną porcję podręcznikowej wiedzy o chorobach mózgu i umysłu. Fakt, ze jest to bardzo rzetelnie poukładane, że książka przedstawia najnowsze ustalenia neuronauk. Z całą pewnością to obowiązujący obecnie, aktualny stan badań o neurochemii i fizjologii mózgu. Ale takie przystępne opracowanie akademickiej wiedzy nie jest tym, co mogłoby wywołać intelektualny przewrót. U mnie w każdym razie on nie nastapił. Owszem, są w tej książce fragmenty bardzo interesujące jak np. rozdz. 6 - „Nasza wrodzona kreatywność – zaburzenia mózgowe i sztuka.” Moją przybliżoną akceptację zyskują też końcowe rozważania, w której autor zapowiada syntezę psychologii głębi z odkryciami poczynionymi przez neuronauki. Za bardzo istotne uważam to, że autor przyznaje ogromne znaczenie zagadnieniom nieświadomości, która wciąż pozostaje niezbadana, a przecież nie brak „światłych ciemnych mężów”, którzy negują jej istnienie. Jakby nie udowodniono istnienia takich zjawisk jak percepcja podprogowa, pamięć proceduralna czy ślepowidzenie. I to jest to, co z tej książki wynoszę, więc mogę powiedzieć, że jest ona bardzo w porządku, ale jakiegoś znaczącego olśnienia mi ona nie przyniosła. I tyle.