Zabójstwo Harriet Krohn

Ponad trzy lata przyszło mi czekać na kolejną książkę Fossum. Tyle czasu i autorka oferuje tylko tyle? Tytułowe zabójstwo, choć wydarzenia kręcą się wokół niego, nie jest najistotniejszym wątkiem książki. Jest pretekstem do zagłębienia się w życie głównego bohatera. Narracja prowadzona z jego perspektywy, w większości stanowi monolog wewnętrzny. Niekończące się obawy, plany, obietnice i balansowanie na granicy normalności. Z historii wyłania się interesujący portret psychologiczny człowieka. Niestety ta książka ma jedną zasadniczą wadę, jest okrutnie nudna. Nie udało się oddać emocji i stanów psychotycznych bohatera. Nie zostałam wciągnięta w natłok jego myśli i starań. Odłożyłam rozczarowana, znudzona i wymęczona.