Zabiorę cię tam

Czytałam już inną książkę P. Oates "Czarna dziewczyna, biała dziewczyna". Niestety tak mi się trafiło, że "Zabiorę Cię tam" ma podobną tematykę - świat studentek i problemy segregacji rasowej. Muszę przeczytać jeszcze kilka innych książek tej autorki, żeby wyrobić sobie lepszy pogląd na całość twórczości tej pisarki, która już od kilku lat jest wymieniana jako jedna z głównych kandydatek do literackiej nagrody Nobla. Ciekawy obraz Ameryki lat 60-tych. W dalszym tle Kennedy, zimna wojna, w bliższym hermetyczna , zaściankowa, pełna hipokryzji atmosfera żeńskich kampusów prowadzonych w formie stowarzyszeń z piękną tradycyjną fasadą, do których przynależność wydaje się być zaszczytem, a w środku właściwie zgnilizna. Główna bohaterka książki - Anellia - to młoda, bardzo inteligentna dziewczyna, która za wszelką cenę usiłuje się dopasować do studenckiego środowiska, poszukuje akceptacji, przyjaźni i miłości. Źródła jej trudności można się doszukać w trudnym dzieciństwie: braku matki, nieczułości dziadków, nieobecności ojca, braku porozumienia z braćmi. Zastanawia sposób prowadzenia powieści w formie wspomnień, na ile mogą to być wątki autobiograficzne. Powieść ma trzy części. Pierwsza to pobyt w żeńskim ekskluzywnym akademiku. Druga to historia pozbawionego akceptacji środowiska związku z czarnoskórym doktorantem filozofii. W trzeciej części główna bohaterka mierzy się z demonami przeszłości. Trudna książka, dzięki której obserwujemy przemianę zahukanej, niepewnej siebie dziewczyny w świadomą siebie kobietę, pisarkę, która zaczyna odnosić sukcesy. Dobra psychologiczna obserwacja. Wiele filozoficznych wstawek. Warta polecenia, jednak dla bardziej ambitnych czytelników.