Z życiem, proszę

Miałam przekartkować,a przeczytałam od deski do deski.Fakt,trochę sobie poczekała i właściwie brak możliwości przedłużenia poniekąd wymusił znalezienie czasu na lekturę,ale to był bardzo dobrze spędzony czas. Bardzo lubię panią Kasię Miller.Zdarzało mi się, nie raz słuchać wywiadów,albo programów w necie,a teraz,w trakcie lektury,posłuchałam piosenek w jej wykonaniu. Oczywiście nie było to zaskoczeniem,po prostu lubię dodatkowy wydźwięk ksiażki. Nie wiedziałam jednak,że jest też autorką tekstów i wierszy. Kobieta wielu talentów,a dodatkowo tak barwna i ciepła. Książka napisana jest w formie wywiadu, gdzie pani Kasia opowiada o swoim życiu pokazując blaski i cienie.Trudną relację z matką oraz tą cieplejszą z ojcem. Dlaczego więź matki z córką w większości przypadków jest taka skomplikowana? Kiedyś,jak zapytałam swojej,dlaczego nigdy mnie nie chwaliła,usłyszałam,żeby mi się w głowie nie poprzewracało. I może właśnie ten brak matczynej miłości wciągnął mnie bardziej w historię pani Kasi..(?) Chyba jednak nie tylko. Owszem, porównywałam, ale może też ze względu na poczucie usprawiedliwienia dla własnych myśli,reakcji. Skupiłam się jednak na innych relacjach, a nie tylko tych z matką,na podejściu do życia, do innych osób. Mało kobiet potrafi tak szczerze mówić o swoim wyglądzie,o aborcji,o bezdzietności czy też innych kwestiach. Bardzo życiowa książka i myśle,że wiele osób wyciągnie z niej coś dla siebie.