Z krwi i kości

Powieść Kathy Reichs „Z krwi i kości” jest jednym z lepszych thrillerów, a raczej podgatunkiem thrillerów „patologicznych”, gdzie główny bohater jest antropologiem, czy też koronerem. W książce mamy odpowiednio wyważone składniki charakteryzujące dobry thriller, a mianowicie: makabrę, odpowiednie tempo akcji, dosyć trudną, ale nie zagmatwaną zagadkę oraz zaskakujące rozwiązanie. Miłym zaskoczeniem jest fakt, że autorka dodatkowo jest współproducentką serialu „Kości”. Niedaleko toru NASCAR zostaje odnalezione w beczce asfaltu ciało. Ekipa wyścigów samochodowych zwraca się z prośbą o pomoc do Temperance Brennan, lekarki sądowej, która potrafi skłonić zmarłych do zwierzeń. Dwanaście lat wcześniej niejaka Cindi Gamble zniknęła wraz ze swoi chłopakiem Cale’em Lovettem. Cale sympatyzował z grupa ekstremistów o nazwie Patriot Posse. Czyżby zwłoki należały do Cale? A może do Cindi? Sprawę prowadziła FBI, lecz szybko ją zamknęła? Dodatkowo zaginął pracownik Centrum Kontroli i Zapobiegania Chorobom Zakaźnym . Tymczasem w ciele ofiary zidentyfikowana zostaje dziwna substancja. Czy obie sprawy łączą się? Jakie sekrety skrywa radosny świat wyścigów samochodowych? Należy przyznać, że pierwsze spotkanie z twórczością Kathy Reichs wypadło obiecująco. Autorka stworzyła barwną historię z odpowiednio dozowanym napięciem oraz prawdopodobnym zakończeniem. Ostatnimi czasy dosyć popularne są thrillery, w których głównym bohaterem jest lekarz medycyny sądowej. W związku z tym wybicie się na tym polu wśród autorów nie jest łatwe. Jednak myślę, że Kathy Reichs się to udało, ponieważ zastosowała odpowiednie dozowanie wszystkiego, zarówno faktów, makabry, czy też samej akcji. Zazwyczaj twórcy tego typu książek epatują znaczną makabrą by przyciągnąć czytelnika. W przypadku „Z krwi i kości” owszem makabra występuję , lecz w porównaniu np. do książek Stuarta MacBrida czy Simona Becketta jest ona dosyć łagodna. I chyba te dozowanie makabry czynią tę książkę odpowiednim thrillerem „patologicznym”. Sama fabuła jest interesująca. Czytelnik wraz z bohaterami prowadzi śledztwo, idzie dosłownie po „okruszkach” aby dotrzeć do prawdy. Stopień zawiłości nie jest trudny, dzięki czemu nie powinno wystąpić znużenie czytelnicze. Czasami opis świata wyścigów samochodowych NASCAR dla przeciętnego czytelnika europejskiego może być miejscami nudny, ale skoro cała fabuła koncentruje się wokół wyścigów, cóż można to przeboleć. Tempo akcji jest dosyć równomierne, dzięki czemu czytelnik może wraz z bohaterami w spokoju przyjmować nowe fakty oraz podejmować kolejne kroki. Dopiero pod koniec książki akcja nabiera rozpędu, co wydaje się rzeczą zrozumiałą, gdyż zbliżamy się do kulminacyjnego momentu. W przypadku samego zakończenia to jest one w pewnym stopniu zaskakujące. Wprawny czytelnik thrillerów odkryje tożsamość mordercy kilka stron przed jej ujawnieniem. Sądzę, że autorka popełniła niewielki błąd opisując dokładnie miejsce, w którym została uwięziona bohaterka, ponieważ na podstawie tego opisu można wywnioskować, kto jest mordercą. W związku z tym zakończenie jest zaskakujące, ale mogłoby być jeszcze bardziej. Sama postać głównej bohaterki jest dosyć oryginalna. Większość antropologów sądowych, których spotkałem w różnych powieściach była dosyć pesymistyczna. W przypadku Temperance Brennan (główna postać) zostałem mile zaskoczony. Jako postać okazała się sympatyczna, pozytywnie nastawiona do świata, bez poważnych życiowych przejść oraz z wysublimowanym żartem. Sądzę, że cykl książek o Temperance Brennan może być bardzo interesujący. Na zakończenie należy wspomnieć, że sama autorka jest w rzeczywistości antropologiem klinicznym, dlatego też jej książka (pewnie też inne książki) są tak bardzo realistyczne. Dodatkowo jak sama wspomina większość powieści rozgrywa się w miejscach, w których rzeczywiście przebywała. Kolejny plus dla jej powieści. Zamieszczenie mini-wywiadu z autorką na końcu książki okazało się dobrym chwytem czytelniczym. Dzięki temu możemy bardziej zrozumieć książkę, ale również poznać autorkę jako współproducentkę serialu. Cóż, bardzo dobra książka, którą się nie czyta lecz pochłania. Sądzę, że pozostałe książki autorki powinny stanowić pasjonującą lekturę.