Z jasnego nieba

Najkrótsza recenzja tego tomu to: „Miłe złego początki, ale koniec żałosny”. I dotyczy to nie tyle losów przestępcy, choć też, ale przede wszystkim pisaniny autorki w tym tomie. Zaczęło się obiecująco, a potem im dalej, tym gorzej, absurd goni absurd. Jak potrafisz walnąć faceta tak, że traci przytomność na kilka dni, a twoim zamiarem jest zabić, to trzeba być idiotą i nieudacznikiem, żeby nie dokończyć zaczętej roboty. Atakować scyzorykiem w ramię? A dlaczego nie po wątrobie, albo po gardle? Wielki facet dźgnięty scyzorykiem w ramię wali się jak kłoda? A na końcu mamy dwa hollywoodzkie kwiatki, kwintesencja idiotyzmu: pierwszym jest gadający przestępca. I do tego gadający tak długo, że najdłuższe przemówienie Władysława Gomułki na plenum KC PZPR przy nim wysiada. Ilość czynności, które zostają wykonane podczas tej elokwentnej gadaniny poraża. I znowu dźganie scyzorykiem… dlaczego nie w jaja, albo po tętnicy udowej? Drugim mega-idiotyzmem jest używanie broni palnej do walenia w głowę. Tylko w Hollywoodzie nie mają pojęcia o tym, że broń palna służy do strzelania, a nie do walenia po głowie. Naoglądała się nasza autorka filmów sensacyjnych klasy D. A może nawet klasy W (w każdym razie jakaś litera gdzieś bardziej pod koniec alfabetu). Te dwa irytujące idiotyzmy i mnóstwo naiwnych pomysłów autorki, na poziomie szóstoklasisty, powodują że dwie gwiazdki, to za dużo. Daję dwie tylko dlatego, że książka nie jest szkodliwa, są bowiem książki nie tylko głupsze, ale i szkodliwe, więc dla nich zostawiam jednogwiazdkowe oceny.