Z dziejów polskiego konserwatyzmu

Książka "Z dziejów polskiego konserwatyzmu" Bogdana Szlachty jest jedyną tak obszerną monografią polskiego konserwatyzmu obejmującą okres od Konstytucji 3 Maja do publicystyki Stefana Kisielewskiego i Ryszarda Legutki. Główny wątek książki to wyjątkowa na tle europejskiego konserwatyzmu konieczność zmagania się polskich zachowawców z problemem przetrwania narodu pozbawionego własnych instytucji politycznych. Zmuszało to konserwatystów czasu rozbiorów do poszukiwania przyczyn upadku państwa polskiego, podkreślania elementów ciągłości istnienia narodu bez państwa i wskazywania dróg zachowania "konstytucji narodowej". Szczególny charakter polskiego konserwatyzmu polegał więc, zdaniem Szlachty, na przeniesieniu uwagi z poziomu politycznego na kulturowy. Obrona tożsamości narodu nakazywała konserwatystom występować przeciw polityce uczuć radykałów, doktrynerstwu liberałów i endeków, "partyjnictwu" socjalistów. Jej również służył pozytywny program zachowawców, który najpierw zakładał edukację Polaków w trudnej sztuce polityki państwowej, a potem budowę instytucji nowoczesnego państwa. Szlachta stara się połączyć warsztat historyka myśli politycznej z docenieniem znaczenia bieżących sporów politycznych dla rozwoju konserwatyzmu polskiego. Dlatego na stronach książki znaleźć można również analizę programów ugrupowań konserwatywnych od "Stańczyków" po Ruch Młodej Polski i Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe.