Z albumu Romana Jasińskiego

Pomysł książki zawdzięczam Jarosławowi Iwaszkiewiczowi, który kiedyś, podczas wielogodzinnych spotkań na Stawisku, polecił mojej uwadze osobliwy, „jedyny w swoim rodzaju” album Romana Jasińskiego: „Na pewno – mówił ze znaczącym uśmieszkiem – nie pożałuje pan czasu i zechce o nim i jego właścicielu napisać”. Tak też się stało. W ciągu kilkunastu miesięcy – naturalnie z przerwami – spotykałem się z profesorem Jasińskim w jego mieszkaniu. Rozkładaliśmy w gabinecie ciężki album – z trudem dający się unieść – i toczyliśmy długie, początkowo ogólne rozmowy, z czasem koncentrujące się na osobach, których nazwiska występują w tytułach rozdziałów. (...) Książka powstawała stopniowo, „nawarstwiała się”. Podstawę stanowił zapis magnetofonowy, stale uzupełniany, rozszerzany (...). To opowieści, anegdoty, dygresje przybliżające kilka niezwykłych postaci tego stulecia, przedstawiające mniej znane dotąd ich cechy – w tym także ludzkie ułomności – rzucające może nowe światło... Z posłowia Roberta Jarockiego