Y - Ostatni z mężczyzn: Tom Trzeci

Mam ponownie mieszane uczucia. Z jednej strony Brian K. Vaughan prezentuje sensowną odpowiedź na jedno z ważnych pytań – równocześnie podrzucając kilka fałszywych tropów. Ale główna oś scenariusza nie trzyma się kupy, bo postawił on prawie w stu procentach na rzeź i rąbankę. Świat się kobietom zawalił, więc nowy rząd tak jakby... w ogóle nie istnieje. Ochrona najważniejszej osoby na świecie: zero. Niech się sam obroni. Jak nie da rady, to widocznie świat nie był godny uratowania. Ochrona jedynej pani naukowiec, która jako-tako ma pomysł na ratunek: zero. Niech się sama obroni. Jak nie da rady, to była widocznie za głupia. USA nie mogą już niczego sensownego wyprodukować i przymierają głodem? No to niech posieją na prerii mak i eksportują opium do Australii w zamian za żarcie! Ło, matko! Do tego dochodzą typowe chwyty z dziedziny: psychiatria. Mamy (oczywiście, że mamy!) ekstremalnie niebezpieczną osobę z ostrym rozdwojeniem jaźni. Prawdziwego terminatora z diabolicznym „podszeptywaczem” w łepetynie. Sorry, people. I am too old for this $hit. Z tomu na tom „Y” traci powoli moje zaufanie w dokładnie taki sam sposób, jak to się stało przy oglądaniu kolejnych sezonów serialu „The Walking Dead”. Na początku było fajnie: wielka katastrofa, apokaliptyczne sceny walki o przetrwanie. Ale im dalej w las - tym gorzej. Aż z ciekawego pomysłu nie pozostało praktycznie nic, bo twórcy postanowili pokazać nam, że człowiek jest fuj.