Wytrwałość dzikich kwiatów

Tak to jest, pewnego dnia po prostu sięgasz po książkę. Wybierasz jedną i mówisz: „dobra teraz ta”. Ten dzień nie jest szczególny, zwykła środa czy czwartek, zakładka ta sama co do 10 ostatnich książek, bo czemu by nie. Herbata gorąca, więc myślisz: „przeczytam trochę, zaraz się napije”, ale już nie wypijasz tej herbaty, nie szukasz zagubionej w pościeli zakładki, nie interesuje cię kompletnie nic innego niż to, co będzie na następnej stronie, a gdy zamiast liczby z kolejnym rozdziałem następuje napis: „podziękowania” twój umysł nie może się skupić na innych czynnościach. Nie chce zamknąć książki, bo to nie możliwe aby się skończyła. Więc siedzisz osłupiony i tylko plącze się gdzieś daleko pytanie „czy to była najlepsza książka jaką przeczytałam?”. „Wytrwałość dzikich kwiatów” to książka, która zmiotła mnie z planszy, weszła do mojego czytelniczego serca jak huragan i usadowiła się na tronie z podpisem „pobij to” i wiecie co? Na chwile obecną nie wiem czy cokolwiek co jeszcze przeczytam będzie mogło to zrobić. Wreszcie czuje, że odnalazłam tą mityczną ulubioną książkę. Szalenie dziwne uczucie. 🫀 „Na tym po­le­ga pięk­no dzie­ciń­stwa. Czło­wiek po­tra­fi ma­rzyć i wie­rzyć, że zre­ali­zu­je ma­rze­nia. A potem do­ra­stasz i od­kry­wasz, że ota­cza­ją­cy cię świat lubi te ma­rze­nia nisz­czyć i spro­wa­dzać cię do rze­czy­wi­sto­ści.” Jeżeli lubicie motyw age gap nie wahajcie się ani chwili. Dajcie się porwać Salem i Thayerowi w taniec dzikich kwiatów. Jest to książka z pięknymi cytatami, nieprzewidywalnością, cudownym piórem autorki, nie wiem jak ją jeszcze zachwalać. Rzućcie losowymi dobrymi cechami - potwierdzę. „Je­stem jego. On jest mój. I nic – ani czas, ani od­le­głość, ani unice­stwie­nie świa­ta – tego nie zmie­ni.” Jedne wielkie brawa na stojąco dla tej książki 👏🏻