Wystarczy przejść przez rzekę

Kazachstan, Kirgistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Tadżykistan. Wszystkie te „stany” Azji Srodkowej brzmią egoztycznie. Ludwika Włodek potrafi o nich opowiadać w niezwykle interesujący i przystępny sposób, a jej reportaże poparte są szczegółową i rzetelną wiedzą o regionie. Do tego autorka zbudowała swoje opowieści wokół osób, które spotkała podczas swoich podróży, a te opowieści są następnie punktem wyjściowym do rozważań o problemach społecznych, politycznych i gospodarczych tych postsowieckich republik. Tadżykistan fascynuje swym dziedzictwem kulturowym sięgającym czasów starożytnych (Tadżykowie sami siebie chcieliby widzieć jako potomoków Aleksandra Wielkiego). Uzbekistan przyciąga przepięknymi miejscami jak z Baśni Tysiąca i jednej nocy – Samarkandą, Bucharą, Chiwą. Turkmenistan z kolei – najbardziej odizolowany i niezależny, bo bogaty w surowce naturalne – kusi tajemniczością i jednocześnie przeraża „politycznym bandytyzmem”. Kirgistan to mikroskopijny, malowniczy kraj nomadów zmuszonych przez władze radzieckie do osiedlenia się. Stosunkowo niewiele uwagi poświęconej zostało Kazachstanowi, ponieważ oczkiem w głowie autorki pozostaje Tadżykistan. Wszystkie te narody wymieszne są w ogromnym etnicznym tyglu, który wciąż wrze i kipi, a przywódcy tych państw traktują je jak swoje prywatne folwarki. Książka została bardzo ładnie wydana. Całość uzupełniają kolorowe fotografie, mapa regionu oraz kalendarium najważniejszych wydarzeń w Azji Srodkowej.