Wyspa na Prerii

Na początku uderzyło mnie piękne wydanie tej książki, jakby przemawia tu szacunek dla czytelnika. Książki Wojciecha Cejrowskiego, które do tej pory czytałam traktowały o Amazonii. Tym razem autor zabiera nas do Arizony, na sławny Dziki Zachód, w świat współczesnych kowboi. Swoim ciekawym, gawędziarskim stylem snuje opowieści o prerii i jej mieszkańcach. Z jego słów przebija miłość do tamtych stron i mieszkańców. Zależy mu na ich akceptacji i przyjaźni. Książka zawiera wiele historii z przeszłości, a także współczesne oblicze tej w dalszym ciągu dzikiej i odludnej krainy. Piękne zdjęcia dopełniają całości tak, że nabiera się ochoty, by razem z autorem posiedzieć przed domem i oddać się "nic nie robieniu". Książka zawiera wiele humorystycznych sytuacji, a także trudnych momentów, bo ta dzika okolica w dalszym ciągu wymaga od mieszkańców czujności i zaradności. Trudne warunki pogodowe, dzikie zwierzęta, niebezpieczne owady i gady, wszechobecny kurz, pustkowie i samotność to zwykła codzienność. Autor wszystkiego tego doświadczył i teraz we właściwy dla siebie sposób, z humorem i dystansem dzieli się wspomnieniami z czytelnikami.