Wyspa Mgieł

Zanudzam Was tym czytaniem polskich debiutów nie? :D Ale skoro obiecuje się Autorce książki, to trzeba prawda? ;) "Wyspę Mgieł' mam za sobą od kilku dni, które upłynęły mi na zbieraniu myśli, to nie było wcale takie proste ;) Ta książka jest... Inna. Z jednej strony dziwny świat, tajemniczość która bucha z kartek, zagadki, mnogość pytań które pchają do lektury a z drugiej jest Lirr. Główna bohaterka, która powodowała, że marzyłam by wyjąć ją z książki i zlać tak, żeby nie mogła przez tydzień usiąść. Co za dziewuszysko! Dzika, arogancka, bezczelna, nieokiełznana. Tak, dziecko pirata, ale... Jakby puszczone samopas, bez żadnej kontroli. Naprawdę marzę by ją dorwać i sprać jej tyłek. I mimo wszystko wykreowanie bohaterki w ten sposób to wcale nie wada :P bo wzbudza emocje, no i co, że negatywne? Emocje są ważne przy czytaniu. Ale jest jeszcze trzecia strona. Ta która mnie faktycznie uwierała, a nie wkurzała budząc we mnie wachlarz odczuć. Świat. Mnie on bardzo, bardzo ciekawi, chciałabym wiedzieć o nim więcej. Tak, liczę w tej kwestii na drugi tom, ale i w pierwszym mogłoby być o nim więcej. Sporo jest zaczętych, muśniętych elementów, nie do końca poprowadzonych. I tak nie znamy praw rządzących krajami, nie zostajemy oprowadzeni po większej ilości terenów, nie wiemy tak na prawdę gdzie jesteśmy. Ale też to staram się sobie tłumaczyć. Mimo narracji trzecioosobowej patrzymy na świat niejako oczami Lirr, która poza czubek własnego nosa rzadko wygląda. Więc co ją będzie obchodził świat? Religia? Prawo?! Za to zakochałam się w niejakim Renie ;) podejrzewam, że nie mnie jednej miękną różne części ciała dla niego :D To taki bohater jakich lubię - złodobry, nieoczywisty kombinator o wielkim sercu. Ale chcący uchodzić za drania pierwszej wody ;) Liczę, że w drugiej części będzie go więcej. Tak jak i piratów, bo nie ukrywam, że spodziewałam się ich obecności znacznej ;) Po drugą część sięgnę z przyjemnością. Na pewno ;) jestem ciekawa rozwoju wątków, liczę na odpowiedzi na mój miliard pytań, no i na występy Rena. A pierwszą polecam. Warto się przekonać na własnej skórze, że Polki też potrafią pisać High Fantasy ;)