Wyspa Camino

Już dawno nie czytałam J. Grishama wciąż pamiętając niezbyt udaną powieść z 2017r. Na szczęście czas spędzony z powieścią „Wyspa Camino” należy do udanych. Kryminał, a w dużej części raczej powieść obyczajowa, spełniła moje oczekiwania i dostarczyła mi bardzo dobrej rozrywki. Autor w powieści „wyszedł” z sal sądowych i wprowadził czytelnika do niezależnej, klimatycznej, pachnącej „starymi” i nowymi książkami KSIĘGARNI, w której nie brakuje pierwszych wydań i białych kruków. Czytając książkę mamy wrażenie, że czujemy zapach opisywanych książek i antyków oraz zapach podawanej tam kawy, że słyszymy szum oceanu okalającego wyspę Camino na Florydzie…. i mamy ochotę tam się znaleźć… trochę poczytać, pogawędzić z miłym księgarzem…, gdyby to było tylko możliwe. To powieść głównie o KSIĄŻKACH i miłości do nich. Myślę, że opisywane środowisko jest miłe dla oka i ducha dla każdego książkoholika. "(…) Uwielbiał zapach i dotyk nowych książek prosto z kartonu. Dla każdej znajdował stosowne miejsce. Dotykał każdej, która przychodziła, i – co smutne – każdej, którą musiał odesłać do wydawcy. Nie znosił ich zwracać, więc traktował to jak porażkę, straconą szansę". Autor bardzo dobrze skonstruował intrygę kryminalną oraz nieźle nakreślił głównych i drugoplanowych bohaterów. Oczywiście mistrzowski styl narracji i język oraz interesująca fabuła sprawia, że czytanie powieści staje się czystą PRZYJEMNOŚCIĄ i niestety tylko przyjemnością. Powieść nie ma głębszego dna i niewiele wnosi do naszego życia. To kolejna dobra książka w dorobku pisarza i choć nie w jego typowym „grishamowskim” stylu, to GODNA POLECENIA! Powieść przeczytana w ramach: #Wyzwanie LC2019 (grudzień 2019)