Wyścig do Słońca

"Wyścig do słońca" był nieoczekiwaną propozycją czytelniczą, którą przeczytałam bez żadnych uprzedzeń. Na ogół nie czytam takich książek. Nie mam dzieci (ani własnych, ani cudzych),z którymi mogłabym poznawać ten typ literatury. Jednakże kocham bajki, więc lekkie, magiczne historie są idealne dla mnie. Książka opowiada o przygodzie Nizhoni, która widzi potwory. Gdy koło jej rodziny zaczyna się kręcić ta istota, dziewczynka, jej brat Mac oraz najlepszy przyjaciel, wyruszają w pełną niebezpieczeństw podróż. To niezwykle lekka książka przygodowa. Przez fabułę płynie się bardzo szybko. Szybkie zwroty akcji, niezwykłe zbiegi okoliczności oraz nieoczekiwani sojusznicy - książka obfituje w tego typu rzeczy. Te zabiegi są bardzo dobre, bo przykuwają uwagę, a jak wiadomo, uwagę dzieci można łatwo rozproszyć. Podobało mi się wprowadzenie magicznych istot, ciekawej przepowiedni, która realizuje się w trakcie przygody. Młodzi bohaterowie podejmują wędrówkę po niesamowite przedmioty (jak w grach przygodowych),a zdobywając je, powoli przybliżają się do swego pierwotnego celu. Historia jest ciekawa, ale nie doszukiwałabym się w niej większej logiki. Jeśli będziemy się skupiać na podstawowych przyczynach, jak choćby temu jaki cel przyświeca potworom, to niestety nie doszukamy się go. Dorośli i ważne przyczyny walk są niejako zepchnięte na dalszy plan. Tutaj bowiem skupiamy się na Nizhoni, która poszukuje swojej drogi. Ta cała podróż ma ją wiele nauczyć i myślę, że taki cel przyświecał autorce. Ostatecznie to książka dla dzieci, więc logika w niektórych miejscach może kuleć. Jako dorosły czytelnik bawiłam się podczas czytania, chociaż nie jestem pewna, czy ta książka jest dla mnie. Na początku lektury liczyłam, że fabuła pójdzie w zupełnie inną stronę, że będzie więcej rzeczy wytłumaczone. Niestety nie było i trochę się tu zawiodłam. "Wyścig do Słońca" to idealna książka na wakacje. Lekka i przyjemna, pozostawia po sobie uczucie satysfakcji.