Wyrzutki

Pierwszy tom jest nieco nudny w stosunku do reszty, bo przedstawienie bohaterów zajmuje nieco czasu. Zanim czytelnik dojdzie do scen akcji mija spokojnie 1/4 książki. Reszta to typowe motywy z serii młodzieżowych: główny bohater zaprzyjaźnia się ze swoją drużyną, biorą udział w zawodach by zdobyć pozycję i uznanie, walczą z groźną drużyną która ich sabotuje, a wszystkiemu przyglądają się dorośli. Mamy tutaj postać Eraka, władcy Skandii znanego z serii Zwiadowcy, więc widać też pewne referencje wobec pierwszej serii J. Flanagana. Niestety trening Czapli i ich droga do zostania pełnoprawnymi wojownikami była dużo bardziej nudna niż opowieść o Willu Treatym. Przez to że występuje tutaj kilkuosobowa drużyna, to tak naprawdę autor nie pozwala nam zbyt dobrze poznać ich charakterów, inaczej było w przypadku Zwiadowców, gdzie uczucia i myśli Willa stałe nam towarzyszyły. To wszystko niestety sprawia, że w pierwszym tomie jakoś nieszczególnie przywiązałam się do głównych bohaterów. Na minus też wielka infantylna kultura Skandian, która jest taką wydmuszką wobec kultury wikingów. Czytałam Wyrzutków mając prawie 18 lat i widać tutaj mankamenty pisarstwa Flanagana. Ubogi świat przedstawiony, wolne rozkręcanie akcji, słabo przedstawieni bohaterowie... To się nie klei. Daje 6 zamiast 5 tylko i wyłącznie za cliffhanger i niespodziewany plot twist na końcu książki.