Wyrzutek

Uwielbiam naturę, uwielbiam las. Mieszkam blisko lasu więc mam przyjemność regularnie w nim biegać. A ponieważ uwielbiam też odwiedzać las na kartkach powieści, z przyjemnością wróciłem na tereny dzikiej północy, do Toraka, jego towarzysza Wilka oraz jego przyjaciółki Renn. Wydarzenia z tomu trzeciego "Pożeracze dusz" doprowadziły do tego, że Torak został uznany za wyrzutka i wygnany z Klanu Kruków. Musi się ukrywać przed wszystkimi, gdyż prawo klanowe mówi, że każdy kto spotka go w lesie ma obowiązek go zabić. Torak wielokrotnie musiał polegać na własnym sprycie i sile charakteru, niemniej jednak po raz pierwszy jest ścigany przez wszystkie klany jak zwierzyna łowna. Sytuacja ta doporowadza do tego, że Torak szybko zaczyna tracić zmysły, pamięc oraz wszystkie swoje umiejętności tropiciela. Jak tym razem sobie poradzi? Po słabszym trzecim tomie zaczęły mnie ogarniać wątpliwości, że seria "Kroniki Pradawnego Mroku" zaczyna mnie nudzić. To wrażenie utrzymywało się na pierwszych stronach "Wyrzutka". Później jednak autorce udało się na nowo wzniecić we mnie miłość do tej sagi. Michelle Paver jak zwykle nie tylko pięknie odmalowała las ale także ukazała różne stany emocjonalne swoich bohaterów. W przeciewieństwie do beznamiętnego tomu trzeciego, "Wyrzutek" na nowo kipi emocjami: strachem, gniewem, rozpaczą, poczuciem osamotnienia oraz wszystkim co ludzie czują w skrajnych sytuacjach. Wielką zaletą (nie pierwszy raz oczywiście) jest umiejętność autorki wczucia sie w umysł zwierzęcy, gdyż częśc akcji widzimy z perspektywy Wilka. Mam teraz jeszcze więcej szacunku do tych wpaniałych stworzeń. Tym razem Torak dowiedział się o swoim pochodzeniu wielu ważnych rzeczy. Jednak w głowie wciąż ma dużo znaków zapytania. Najważniejsze na pewno przed nim. Tym bardziej, że walka z wrogami Lasu nie została zakończona a sam Torak zaczyna patrzeć na swoja przyjaciółkę Renn wzrokiem innym niż dotychczas.