Wymazani

Marne to wszystko. Mierne. Takie byle jakie. Żadne. Brak składu, ładu i logicznego myślenia. Mam wrażenie, że autorzy młodego pokolenia (w większości) poprzeczkę stawiają sobie najniżej jak się da i są usatysfakcjonowani, że udało im się ją przeskoczyć... Coś jakby osiągnięcie minimum było szczytem marzeń, równało się wzbiciem na wyżyny pisarstwa. Skąd u ludzi takie podejście? Pan Piekiełko niestety też równa poziom w dół. Mam wrażenie, że autor włożył naprawdę sporo pracy, żeby zepsuć historię z takim potencjałem. Już nie wspomnę o wersji audio, w której zaczęłam zapoznawać się z historią "Wymazanych". Lektor sprawia, że ma się ochotę pójść w ślady van Gogha, ale nie poprzestać na jednym uchu. Początek historii jest ciekawy, można rzec: intrygujący. Jednak - jak to mówią - wszystko co dobre szybko się kończy, i tak oto szybko nadeszła kolejna część, a w niej pełno literackiej wełny mineralnej, którą autorzy zapychają dziury w fabule, czyli zajmujące pół książki pierdolety o niczym. Historię, którą można zamknąć w jednym rozdziale pan Piekiełko rozciąga do granic czytelniczej wytrzymałości, serwując nam kawałki o tym, że jeden z bohaterów "dbał o higienę, dlatego codziennie po powrocie z pracy mył ręce." Cóż mogę powiedzieć...jeśli według autora mycie rąk raz dziennie jest dowodem na to, że ktoś dba o higienę, nie dziwi, że zadowala go przeskoczenie poprzeczki leżącej na podłodze. Końcówka powieści jest pisana w pośpiechu. Bohater odstręcza, jego postępowanie jest zupełnie pozbawione logiki... Całość nie wzbudziła we mnie żadnych emocji, a to naprawdę rzadkość. Nie, nie i jeszcze raz nie polecam.