Wykłady Marii Skłodowskiej-Curie. Wybór

Jestem z tych, którzy wierzą, że nauka jest czymś bardzo pięknym – mówiła Maria Skłodowska-Curie. I właśnie to piękno – czyste, odważne, przełomowe – powraca do nas w wyjątkowym tomie, który już 19 grudnia będzie miał swoją premierę. Wyobraźcie sobie Marię Skłodowską-Curie stojącą przy pulpicie wykładowym. Cisza. W pierwszych rzędach młodzi adepci nauki, w ostatnich profesorowie, którzy przychodzą nie po lekcję, lecz po inspirację. A Ona – skromna, skupiona – mówi o promieniotwórczości tak, jak inni opowiadają o poezji. Z pasją. Z prawdą. Z odpowiedzialnością. Dziś ta atmosfera powraca. W Wasze ręce trafia „Wykłady Marii Skłodowskiej-Curie. Wybór”, dziewiąty tom serii „MS”, znakomicie opracowany przez prof. Tomasza Pospiesznego i Ewelinę Wajs-Baryłę, wydany przez Wydawnictwo Sophia. To nie jest zwykła książka. To podróż przez kilka dekad życia i pracy jednej z największych uczonych świata. To zapis myśli, które zmieniały oblicze chemii i fizyki. To świadectwo odwagi – tej, o której mówiła w Warszawie w 1925 roku: „Trzeba mieć wytrwałość i wiarę w siebie…” W tomie znajdziecie zarówno jej naukowe komunikaty, wykłady noblowskie, jak i refleksje o Instytucie Radowym. Są tu również wystąpienia Pierre’a Curie, Irène i Frédérica Joliot-Curie – rodzinnej triady geniuszu. Teksty uporządkowane chronologicznie pozwalają śledzić ewolucję koncepcji, które prowadziły do odkrycia polonu, radu, a nawet pierwszych przemyśleń o transmutacji pierwiastków. A między stronami – rzadkie fotografie. Chwile zatrzymane w czasie. Maria przy aparaturze, przy tablicy, w trakcie wykładu. Obrazy, które pozwalają poczuć jej obecność niemal namacalnie. To wszystko nie powstałoby bez ogromnej pasji prof. Tomasza Pospiesznego, który od lat przywraca światu pamięć o Madame Curie, ukazując ją nie tylko jako noblistkę, ale jako człowieka zakochanego w nauce, wierzącego w jej misję. „Wykłady…” są czymś więcej niż książką. Są manifestem, że wiedza jest dobrem wspólnym. Że nauka jest służbą. Że – jak mówiła Uczona – trzeba tworzyć „święte przybytki ludzkości”, w których młodzi mogą rozwijać swoje zdolności i podążać drogą ku prawdzie.